~ Lili's Lolita PLacE ~

แก่ขึ้นอีกปีแล้วล่ะวันนี้ 555

มีเพื่อนอีก 2 คน ที่จะแก่พร้อมกะเราวันนี้

ปัด กะ หมัก Happy Birthday นะเพื่อน มีความสุขมากๆน๊า

เรามากอดคอกันแก่ กร๊ากกกกกกก

วันเกิดปีนี้ ได้อยู่บ้านตัวเองอีกครั้ง

หลังจากที่หนีไปอยู่กะ "ใครบางคน" มาหลายๆปี

แต่ความทรงจำ ในวันเกิดปีนี้ ไม่เกี่ยวกับ “ใคร” คนนั้นหรอก

มันเกี่ยวกับ “ใครอีกคน” ที่อยู่ในความทรงจำเรามาเนิ่นนาน...ใ

. 

ถ้าใครขี้เกียจอ่าน ก็ไม่ว่ากันนะจ๊ะ เพราะยาวซักหน่อย

.

เปิดลิ้นชักตู้ชั้นล่างสุด หาหนังสืออะไรอ่าน แล้วก็ไปเจอไอ้นี่เข้า

. 

เป็นถุงผ้าตาข่ายสีหม่นๆ ข้างในมีเศษกระดาษเต็มเลย

เทออกมา เป็นสิ่งที่ทำให้ “ยิ้ม” ได้ และยิ้มอย่างมีความสุขด้วย

.

...

เคยแอบชอบใครซักคนมั้ย?

เคยแอบมองใครซักคนอยู่ๆทุกๆเช้ามั้ย?

เคยแอบมีความรู้สึกดีๆให้ใครซักคนอยู่ห่างๆมั้ย?..

.

เคยแอบรัก “เพื่อน” บ้างมั้ย?..

. 

เราเคยมีความรู้สึกอย่างนี้ กับเพื่อนคนหนึ่ง ตั้งแต่ตอนเรียนปี 1

เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ที่มีนิสัยเฮฮา บ้าบอ เพี้ยนๆ มุขเยอะ

เป็นคนอารมณ์ดี คุยสนุกในแบบที่เราชอบ 

ตาคนนี้เป็นนักดนตรีด้วย เป็นมือกลอง

บางที ก็จะมาแอบเอาปากกาเราไปเคาะโต๊ะเล่นแทนไม้กลอง

บางที ก็มานั่งให้เราติวหนังสือให้ก่อนสอบ

บางที ก็โทรมาคุยเป็นเพื่อนในวันที่เหงาๆ

บางที เราก็ต้องนั่งเขียนใบลงทะเบียนให้ เพราะว่าเจ้าตัวไม่สบาย

บางที ก็ยอมให้เราเอากิ๊บไปหนีบผมเล่นจนเต็มหัว

บางที เราก็ต้องวิ่งไปเอายาลดไข้มาจากห้องพยาบาลให้เค้า

และบางที เรายังต้องไปซื้อข้าวจากโรงอาหารมาให้อีกแน่ะ

กองกระดาษเหล่านี้ แทนความรู้สึกนึกคิดของเราทั้งหมด

ที่ไม่เคยได้บอก ไม่เคยได้พูดออกไป จนถึงทุกวันนี้

..

สิ่งที่ทำให้เรานึกถึง “ใครคนนี้” ขึ้นมาในวันเกิด

เพราะวันเกิดเราตอนปี 1 น่ะ เรามามหาลัยแต่เช้า

แล้วเราก็มาเจอ “ใครคนนี้” นั่งอยู่ที่โต๊ะประจำกลุ่ม เราก็เดินเข้าไปทักตามปกติ

แล้วเค้าก็บอกว่า “Happy Birthday นะ” ..เป็นคนแรกของวัน..

แต่สิ่งที่ทำให้เราหน้าแดง ไม่ใช่เพราะคำพูด แต่เป็นการกระทำของเค้าต่างหาก

เพราะ เค้าคนนี้ ไม่เคยมามหาลัยแต่เช้าขนาดนี้เลย..แม้แต่ครั้งเดียว

มาเรียน ก็สาย ขนาดมาสอบ ก็ยังสาย ..วันนี้มันอะไรกันนะ?..

เดินไปช่วยเราหิ้วน้ำ ซื้อขนม ซึ่งตั้งใจจะเลี้ยงวันเกิดเพื่อนๆในกลุ่ม

..ช่างเป็นสถานการณ์ที่มีความสุข ชวนให้เข้าข้างตัวเองเนอะ..

เราเขียนเหตุการณ์งี่เง่าๆ ไว้เยอะแยะเลย

ลืมเอาโทรศัพท์มาจากบ้านเหมือนกัน

ใช้โทรศัพท์รุ่นเดียวกัน

ชอบกินชามะนาวเหมือนกัน

ชอบเพลงๆเดียวกับเรา ฯลฯ

หรือเรื่องอะไรที่มันไม่เป็นเรื่อง ก็ยังอุตส่าห์เก็บมาเพ้อเจ้อได้

คนเราเวลา in love นี่มีความสุขเนอะ ถึงจะรักเค้าข้างเดียวก็เหอะ

แต่สิ่งที่เราไม่เคยลืม และจะไม่มีวันลืม คือสิ่งนี้

รูป ซึ่งเพื่อนเราแอบถ่ายมาให้ (แทบจะโดดจูบเพื่อนด้วยความดีใจ)

..แต่ สิ่งที่สำคัญกว่ารูปถ่าย คืออีกอย่างที่อยู่ด้วยกันในถุง..

ดอกกุหลาบดอกนึง เหี่ยวแห้งจนกลายเป็นสีน้ำตาลไปหมดแล้ว

จากดอกโตๆ ก็หดเล็กลงจนเหลือแค่นี้.

เราได้จาก “เค้าคนนี้” ในงานลอยกระทงที่มหาวิทยาลัย

เป็นธรรมเนียมของคณะเรา ที่จะเดินเร่ขายดอกกุหลาบในงาน

เค้าเอง ก็ไปเดินขายกะเพื่อนด้วย แต่เราอ่ะ..เบี้ยว ฮ่าๆ ก็อยากวิ่งเล่นนี่นา

ก็วิ่งเล่นจนมาเจอกะเค้า ที่กำลังเดินถือถังเล็กๆใส่ดอกกุหลาบไว้เต็ม

เราก็.. กำลังจะเข้าไปช่วยซื้อ แต่เจ้าตัวก็หันมายิ้มซะก่อน

แล้วก็เลือกๆดอกกุหลาบขึ้นมาดอกนึง มองๆดอกกุหลาบที่หยิบขึ้นมา.

.

แล้ว “จูบ” เบาๆ ที่กุหลาบดอกนั้น ยื่นให้เรา

พร้อมกับบอกว่า“เราให้ ดอกนี้สวยที่สุดแล้ว”.

.

เข้าใจความรู้สึกของเราตอนนั้นมั้ย?

เพ้อ ล่องลอย ดีใจ ตื้นตัน อยากจะร้องไห้ อยากจะกรีดร้อง

ความรู้สึกที่ไม่ว่ายังไง ก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

สิ่งที่อยู่ในดอกกุหลาบดอกนั้นน่ะ

จะนานกี่เดือนกี่ปี มันก็จะยังอยู่อย่างนั้น

เป็น “รอยจูบแห่งความทรงจำ” ที่ยังคงสวยสดงดงามจนทุกวันนี้

ถึงแม้กุหลาบจะเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลา

ถึงแม้ว่าเจ้าตัวอาจจะไม่ได้คิดอะไรก็ตามที

ถึงแม้สุดท้าย เราก็เป็นได้แค่เพื่อนกัน

เค้าคนนั้น ก็ย้ายไปเรียนที่อื่น

..และตอนนี้ ก็คงจะลืมเรื่องราวของเราไปแล้ว..

แต่ระยะเวลา 1 ปี ที่ได้เคยทำอะไรหลายๆอย่างให้ใครซักคนนึง

ให้..โดยไม่เคยคิดว่าจะได้อะไรตอบแทนกลับมามั้ย

ให้..แค่เพราะมีความสุขที่ได้เห็นเค้ามีความสุข

มันเป็นความรู้สึกที่ “บริสุทธิ์” จริงๆนะ

 .

.

. 

นี่แหละ ความทรงจำที่แสนวิเศษ

ที่จะไม่มีวันลืมไปจนชั่วชีวิต